«Ευχαριστώ πολύ τη Δημοτική Αρχή που για άλλη μια χρονιά μου έκανε την τιμή να καταθέσω το στεφάνι για την Εθνική Αντίσταση», έγραψε σήμερα η υπεύθυνη του ΚΑΠΗ Αγίων Θεοδώρων,Ρούλα Βλαστάρη..
Και βεβαίως, η κατάθεση στεφάνου είναι μια τιμητική πράξη που συνδέεται με τη μνήμη, τη θυσία και τον αγώνα ανθρώπων που αντιστάθηκαν.
Όμως, όταν λίγες ημέρες νωρίτερα γράφεις δημόσια «Μην κωλώνεις Σπύρο, άσ’ τους νεκρούς να προχωρούν» και, όταν σε ρωτούν ποιους εννοείς, δεν απαντάς, είναι εύλογο να προκύπτουν ερωτήματα.
Ο σεβασμός στους νεκρούς δεν είναι υπόθεση μιας επετειακής τελετής. Είναι στάση ζωής.
Και η μνήμη της Εθνικής Αντίστασης δεν είναι απλώς ένα στεφάνι, μια φωτογραφία και ένα «ευχαριστώ» για την τιμή.
Είναι, πάνω απ’ όλα, σεβασμός στην ιστορία, στους αγώνες και στους ανθρώπους.
Γιατί οι τιμές έχουν αξία όταν συνοδεύονται από συνέπεια. Και οι δημόσιες κουβέντες έχουν συνέπειες όταν εκείνος που τις γράφει αναλαμβάνει θέση ευθύνης.
Και βέβαια, η ευθύνη δεν σταματά σε εκείνον που γράφει. Φτάνει και σε εκείνους που τον επέλεξαν, του εμπιστεύτηκαν μια θέση ευθύνης και σήμερα επιλέγουν να σιωπούν.
Όταν ανέχεσαι μια συμπεριφορά, όταν την προσπερνάς και όταν δεν ζητάς εξηγήσεις, μην εκπλήσσεσαι αν τελικά ταυτιστείς μαζί της.
Η επιλογή συνεργατών και προσώπων σε θέσεις ευθύνης δεν είναι μια τυπική διαδικασία
Είναι καθρέφτης της αντίληψης που έχεις για τον σεβασμό, την αξιοπρέπεια και τη δημόσια συμπεριφορά.
Κύριε Ράτη, κ.Κωνσταντή, κ. Κορδαλή, κ. Μαυροματίδου, κ. Γκιώνη, η ευθύνη δεν είναι μόνο ποιον επιλέγεις. Είναι και τι κάνεις όταν αυτός που επέλεξες προκαλεί εύλογα ερωτήματα.
Γιατί η σιωπή σας απέναντι σε μια συμπεριφορά δεν είναι πάντα ουδετερότητα. Κάποιες φορές, λέει περισσότερα κι από τις ίδιες τις λέξεις.
