Στην πολιτική υπάρχουν δύο πράγματα που δύσκολα συγχωρούνται: η υποκρισία και η επιλεκτική μνήμη. Και στην περίπτωση του Θανάση Μουζάκη φαίνεται πως και τα δύο επιστρέφουν στο προσκήνιο.
Γιατί πριν από μερικά χρόνια, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.
Ο Θανάσης Μουζάκης δεν ήταν απλώς ένας ακόμη συνεργάτης της διοίκησης του Κώστα Λογοθέτη. Ήταν από τους πιο στενούς του ανθρώπους. Από αυτούς που δεν στέκονται δίπλα ή χέρι χέρι – στέκονται μπροστά.
Αντιδήμαρχος, με ενεργό ρόλο, με δημόσιο λόγο, με παρεμβάσεις. Και κυρίως με πολιτική παρουσία που δεν περνούσε απαρατήρητη.
Και το σημαντικότερο;
Ήταν από εκείνους που έδιναν σκληρές μάχες μέσα στο δημοτικό συμβούλιο απέναντι στη σημερινή δημοτική αρχή. Συγκρούσεις, εντάσεις, υψηλοί τόνοι. Μια περίοδος που δεν αφήνει περιθώρια για «δεν θυμάμαι» ή «δεν ήμουν εκεί».
Μάλιστα, σε μία από αυτές τις στιγμές έντασης, ο σημερινός δήμαρχος είχε φτάσει στο σημείο να τον αποκαλέσει δημόσια «κάργα – ο κύριος Κάργας».
Φράση που έμεινε. Όχι για το ύφος της μόνο, αλλά γιατί αποτυπώνει ξεκάθαρα το κλίμα της εποχής και τη σφοδρότητα της σύγκρουσης.
Και σήμερα;
Σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος συμπορεύεται πολιτικά με εκείνον που τότε βρισκόταν απέναντί του.
Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς αυτοκριτική. Χωρίς μια δημόσια τοποθέτηση που να εξηγεί αυτή τη θεαματική πολιτική μετατόπιση.
Και εδώ προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα:
Τι άλλαξε;
Άλλαξαν οι πολιτικές θέσεις;
Άλλαξαν οι απόψεις;
Ή απλώς άλλαξαν οι συμμαχίες;
Γιατί όταν ένας άνθρωπος έχει υπερασπιστεί με ένταση μια διοίκηση και έχει συγκρουστεί σκληρά με τους σημερινούς του συμμάχους, τότε δεν μπορεί απλά να αλλάζει στρατόπεδο σαν να μην συνέβη τίποτα.
Οφείλει να εξηγήσει.
Οφείλει να πει στους πολίτες:
Αν τότε είχε δίκιο ή έχει τώρα
Αν οι συγκρούσεις ήταν πραγματικές ή πολιτικά βολικές
Αν όσα υπερασπιζόταν τότε τα πιστεύει ακόμη
Γιατί διαφορετικά, το μήνυμα που περνά προς την κοινωνία είναι ξεκάθαρο:
ότι η πολιτική δεν είναι θέμα αρχών, αλλά συγκυριών. Είναι θέμα αντιδημαρχιών, είναι θέμα αυτοπροβολής και εφήμερης εξουσίας!
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.
Γιατί οι πολίτες μπορεί να ξεχνούν λεπτομέρειες.
Αλλά δεν ξεχνούν τις μεγάλες συγκρούσεις.
Δεν ξεχνούν τις λέξεις.
Δεν ξεχνούν τις στάσεις.
Και κυρίως δεν ξεχνούν όταν κάποιος αλλάζει ρόλο χωρίς να δώσει καμία απολύτως εξήγηση.
Οι πολίτες επίσης μπορεί να συγχωρούν πολλά.
Αλλά δεν εμπιστεύονται πλέον ανθρώπους που θυμούνται μόνο ό,τι τους συμφέρει.
Και η πολιτική μνήμη χρυσόψαρου μπορεί να βολεύει στην πολιτική.
Δεν βολεύει όμως πια την κοινωνία
Διαβάστε μερικά αρθρα – τί έλεγε κάποτε ο Θανάσης Μουζάκης : Τα «πήρε στο κρανίο» ο Θανάσης Μουζάκης: H Φιλαρμονική μας… «εταιρεία»
Θανάσης Μουζάκης: Οι τίτλοι του loutrakiblog.gr δεν είναι τυχαίοι…
Θανάσης Μουζάκης: Θα χαθούν ζωές επειδή δεν έχουμε ασθενοφόρο τα Σ/Κ (video)
Θανάσης Μουζάκης: Tο σημερινό συμβούλιο είναι παρωδία…(video)
Θανάσης Μουζάκης: Oυαί υμίν Φαρισαίοι υποκριτές, που θα μας πείσετε ότι είστε ηθικοί
Θανάσης Μουζάκης: Γιατί δεν έχουν νερό κάποιες περιοχές του Δήμου
Θανάσης Μουζάκης για τις απευθείας αναθέσεις της ΔΕΥΑΛ
Θανάσης Μουζάκης: Απαίτηση του Δημότη και υποχρέωση του Δήμου η καθαριότητα
Θανάσης Μουζάκης: “Μας κατηγορούσατε για απευθείας αναθέσεις αλλά εσείς…”