ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ «ΚΑΙΝΕ» ΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ
«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΑΝ;»
Ο ΠΑΝ. ΠΕΤΡΟΥ ΖΗΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΖΙΝΟ, ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΙΔΙΟΚΤΗΤΑ» ΚΤΙΡΙΑ ΣΤΑ ΠΕΥΚΑΚΙΑ
Δύο ανοιχτά μέτωπα και ένα πολιτικό «καρφί» προς τη Δημοτική Αρχή
Με δύο διαφορετικά ζητήματα, αλλά με κοινό παρονομαστή την ανάγκη για καθαρές απαντήσεις, επανέρχεται ο δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης Παναγιώτης Πέτρου, ανεβάζοντας τον τόνο της πολιτικής αντιπαράθεσης στον Δήμο Λουτρακίου – Περαχώρας – Αγίων Θεοδώρων.
Ο Πέτρου θέτει ερωτήματα τόσο για την υπόθεση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων στα Πεύκακια των Αγίων Θεοδώρων, όσο και για τις εξελίξεις στο Καζίνο Λουτρακίου, μετά την έγκριση του Μνημονίου Συναντίληψης και τη δρομολογούμενη μετατροπή της κοινοπραξίας σε Ανώνυμη Εταιρεία.
«Ποιος είπε στον ΣΚΑΪ ότι τα κτίρια είναι ιδιόκτητα;»
Το πρώτο ερώτημα του δημοτικού συμβούλου αφορά την πληροφορία που μεταδόθηκε τηλεοπτικά σχετικά με τα εγκαταλελειμμένα κτίρια στην περιοχή Πεύκακια.
Η θέση που φέρεται να μεταφέρθηκε είναι ότι τα συγκεκριμένα κτίρια είναι «ιδιόκτητα» και επομένως ο Δήμος δεν μπορεί να παρέμβει.
Ο Πέτρου ζητά να μάθει ποιος έδωσε αυτή την ενημέρωση και, κυρίως, σε ποια στοιχεία βασίζεται.
Το ερώτημα δεν είναι χωρίς σημασία, καθώς το ζήτημα αφορά την ευρύτερη περιοχή του Αλσυλλίου «ΛΙΑΝΤΡΟ», για το οποίο έχουν ήδη διατυπωθεί ερωτήματα σχετικά με την ιδιοκτησία της έκτασης και των εγκαταστάσεων.
Η ουσία της υπόθεσης είναι μία:Άλλο η ιδιοκτησία της γης και άλλο η κυριότητα ενός κτίσματος που βρίσκεται πάνω σε αυτήν.
Γι’ αυτό και η απάντηση που ζητά ο Πέτρου είναι συγκεκριμένη: ποιος έχει την κυριότητα των κτιρίων, ποιος είναι ο τίτλος ιδιοκτησίας και ποια ακριβώς είναι η σχέση των συγκεκριμένων κτισμάτων με τη δημοτική περιουσία.
Το LoutrakiBlog έχει ήδη αναδείξει το συγκεκριμένο ζήτημα, σημειώνοντας ότι το Αλσύλλιο «ΛΙΑΝΤΡΟ» εμφανίζεται ως δημοτικό και ότι στο παρελθόν ο Δήμος είχε προχωρήσει σε διαδικασία εκμίσθωσης του ακινήτου μαζί με τις εγκαταστάσεις του. (AΓ.ΘΕΟΔΩΡΟΙ-ΠΕΥΚΑΚΙΑ: Πoυλήσατε και τα κτίρια;;; (ΒΙΝΤΕΟ)) Επομένως, ο Πέτρου δεν ζητά απλώς μια πολιτική εξήγηση. Ζητά, στην ουσία, έγγραφα και τίτλους.
«Αφού σώθηκε το Καζίνο, γιατί συνεχίζονται οι απολύσεις;»
Το δεύτερο σκέλος της παρέμβασής του είναι ακόμη πιο πολιτικό.
Ο δημοτικός σύμβουλος συνδέει τις εξελίξεις στο Καζίνο με τη συζήτηση που προηγήθηκε της ψήφισης του Μνημονίου Συναντίληψης.
Το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε τη συμφωνία για τη μετάβαση από την υφιστάμενη κοινοπραξία σε νέα Ανώνυμη Εταιρεία. Η διαδικασία προβλέπει νέα εταιρική δομή διάρκειας 99 ετών, με τη δημοτική πλευρά να διατηρεί σταθερό ποσοστό 16%, ενώ η ιδιωτική πλευρά παραμένει πλειοψηφούσα.
Η μετατροπή συνδέεται με την προσπάθεια εξυγίανσης της επιχείρησης και με τη διατήρηση της λειτουργίας του Καζίνο υπό το νέο εταιρικό και αδειοδοτικό πλαίσιο.
Και εδώ ακριβώς παρεμβαίνει ο Πέτρου.
Το ερώτημά του είναι ουσιαστικά:
Αν το Μνημόνιο παρουσιάστηκε ως λύση για τη διάσωση και τη συνέχεια του Καζίνο, τι σημαίνει αυτή η «σωτηρία» για τους εργαζόμενους;
Γιατί η επιχειρηματική επιβίωση μιας επιχείρησης και η διασφάλιση των θέσεων εργασίας δεν είναι υποχρεωτικά το ίδιο πράγμα.
Και ο Πέτρου ζητά από εκείνους που τοποθετήθηκαν δημόσια υπέρ της συμφωνίας να τοποθετηθούν ξανά τώρα που η συζήτηση περνά από το επίπεδο των όρων και των συμφωνιών στο επίπεδο των πραγματικών συνεπειών.
«Θα μιλήσει κάποιος τώρα;»
Εδώ βρίσκεται και το πιο αιχμηρό πολιτικό σημείο της παρέμβασης.
Ο Πέτρου θυμίζει ότι πριν από την ψήφιση του Μνημονίου υπήρξαν τοποθετήσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, δημόσιες παρεμβάσεις και άρθρα στα social media.
Και τώρα ρωτά:
Πού είναι όλοι αυτοί;
Η αιχμή του είναι προφανής.
Όταν υπήρχε η πολιτική αντιπαράθεση για το αν το Μνημόνιο αποτελεί τη σωστή λύση, υπήρχαν πολλές φωνές.
Τώρα, σύμφωνα με τον ίδιο, που τίθενται ζητήματα για τις απολύσεις και τις συνέπειες της νέας πραγματικότητας, θέλει να ακούσει ξανά τις ίδιες φωνές.
Και μάλιστα θυμίζει τη θέση της δικής του πλευράς ότι κατηγορήθηκε πως ήταν «η κακή πλευρά» επειδή δεν είχε –όπως υποστηρίζει ειρωνικά– κάποια πρόταση.
Το πολιτικό επιχείρημα που επιχειρεί να χτίσει είναι επομένως σαφές:
«Μας κατηγορήσατε ότι δεν προτείναμε λύση. Εσείς που ψηφίσατε τη λύση, τώρα μπορείτε να εξηγήσετε τι ακριβώς έχει αλλάξει για τους εργαζόμενους;»
Και η αιχμή για την εκδήλωση του Εμπορικού Συλλόγου
Ο Πέτρου δεν σταματά εκεί.
Σχολιάζει και την πρόσφατη εκδήλωση του Εμπορικού Συλλόγου Λουτρακίου, την οποία χαρακτηρίζει όμορφη πρωτοβουλία, αλλά θέτει με εμφανώς ειρωνικό τρόπο ένα ακόμη ερώτημα:
Ήταν υπό την αιγίδα του Δήμου;
Η συγκεκριμένη αναφορά δεν είναι τυχαία.
Εντάσσεται στο συνολικό ύφος της παρέμβασης, με τον Πέτρου να αφήνει να εννοηθεί ότι η Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να εμφανίζεται επιλεκτικά παρούσα όπου υπάρχει θετικό επικοινωνιακό αποτέλεσμα και ταυτόχρονα να αποφεύγει τις δύσκολες απαντήσεις στα ζητήματα που προκαλούν πολιτικό κόστος.
Η ουσία της παρέμβασης
Πίσω από τις αιχμές, τις ειρωνείες και το πολιτικό χιούμορ, ο Πέτρου θέτει στην πραγματικότητα τρία πολύ συγκεκριμένα ζητήματα:
Πρώτον: Ποια είναι η ιδιοκτησιακή κατάσταση των κτιρίων στα Πεύκακια και με ποια έγγραφα τεκμηριώνεται ότι είναι «ιδιόκτητα»;
Δεύτερον: Τι σημαίνει στην πράξη η «διάσωση» του Καζίνο για τους εργαζόμενους και γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν απολύσεις;
Τρίτον: Εκείνοι που υπερασπίστηκαν δημόσια το Μνημόνιο Συναντίληψης και την επιλογή της Δημοτικής Αρχής θα τοποθετηθούν τώρα για τα αποτελέσματα και τις συνέπειές του;
Και κάπου εδώ βρίσκεται και το πολιτικό ενδιαφέρον της παρέμβασης.
Γιατί ο Πέτρου επιχειρεί να αλλάξει το ερώτημα.
Από το «ποιος ήταν υπέρ και ποιος κατά του Μνημονίου» περνά στο «και τώρα που η απόφαση εφαρμόζεται, τι αποτέλεσμα έχει;».
Από το «ποιος μπορεί να παρέμβει στα Πεύκακια» περνά στο «ποιος έχει τελικά την ιδιοκτησία και πού είναι τα έγγραφα;».
Και από την πολιτική αντιπαράθεση περνά στην απαίτηση για απαντήσεις με ονοματεπώνυμο, στοιχεία και τεκμηρίωση.
Αυτό είναι, τελικά, το βασικό μήνυμα της παρέμβασης Πέτρου:
Οι αποφάσεις δεν κρίνονται μόνο όταν ψηφίζονται. Κρίνονται κυρίως από αυτά που αφήνουν πίσω τους.
