Εδώ και πενήντα χρόνια, οι έχοντες την ευθύνη της διοίκησης της χώρας διακηρύσσουν με υπερηφάνεια ότι έχουμε αποκαταστήσει το πολίτευμα της Κοινοβουλευτικής Προεδρευόμενης Δημοκρατίας, ένα πολίτευμα που βασίζεται στην δια εκλογής αντιπροσώπων λειτουργία του.
Ωστόσο, κάθε χρόνο, με τυμπανοκρουσίες και σε κλειστούς κύκλους, γιορτάζουν υποκριτικά μεταξύ τους την αποδοχή άτυπων κανόνων που διασφαλίζουν τη διατήρηση της εξουσίας τους, αποκλείοντας τον ίδιο τον Λαό από αυτή τη διαδικασία.
Η υιοθέτηση της ξενόφερτης αγγλοσαξονικής κομματικής διαδικασίας, έχει μετατρέψει την εκλογική διαδικασία σε μια προσωποκεντρική επιλογή αντιπροσώπων, πλήρως ελεγχόμενη από επαγγελματίες αρχηγούς κομμάτων. Αυτοί, στην πλειοψηφία τους, έχουν εγκαθιδρύσει μια ολιγαρχία κομμάτων, που ερμηνεύει την εντολή των πολιτών με τρόπο που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα δικά της συμφέροντα και όχι το κοινό καλό.
Οι κυβερνώντες διοικούν συχνά με τρόπο εντελώς αντίθετο από τις προγραμματικές τους δηλώσεις, αγνοώντας τις επιθυμίες και τις ανάγκες των πολιτών. Η λογική τους καθορίζεται από την ανάγκη διατήρησης της εξουσίας, χωρίς συναίσθημα ή σεβασμό προς την ευημερία και το μέλλον της κοινωνίας. Η πολιτική επιβίωση γίνεται η σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης τους, που συχνά παρακάμπτει τη λογική, τη λογοδοσία και την αποδοχή της αποτυχίας.
Οι αντικειμενικές αξίες, που αποτελούν τη βάση της κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης, έχουν μετατραπεί σε υποκειμενικές αξιώσεις ή ακόμα και εξοντωτικές απαιτήσεις από τον ίδιο τον Λαό. Επιβάλλεται ένα καθεστώς απαξίωσης της ποιότητας ζωής, της ευημερίας και της δημιουργίας συνθηκών οράματος για τις επόμενες γενιές. Χωρίς καμία έγκριση ή διαβούλευση, η χώρα χάνει σταδιακά την κυριαρχία της στην οικονομία, στην περιουσία της και εν πολλοίς στην ίδια της την υπόσταση.
Σε αυτή την κρίσιμη φάση, ο φόβος απώλειας της εξουσίας οδηγεί τους διοικούντες σε πρακτικές που υπονομεύουν τη δημοκρατία και την αξιοπιστία των θεσμών. Η ανάγκη για πολιτική επιβίωση τους παρασύρει σε εκτός πλαισίου ενέργειες, «ατασθαλίες» και ίσως ακόμα και έκνομες εξυπηρετήσεις, που διαβρώνουν το ίδιο το πολίτευμα.
Η Δημοκρατία «παραιτήθηκε»:
Βρισκόμαστε σε μια φάση πλήρους εκτροπής των όρων του Συντάγματος του 1975 σε σχεδόν όλους τους τομείς. Η καταστρατήγηση της αξιοκρατίας, της κοινωνικής ισοτιμίας και της χρηστής διοίκησης έχει ως αποτέλεσμα την επισφαλή διατήρηση της θέσης των διοικούντων, που με τη σειρά της ενθαρρύνει την παραβίαση κανόνων και την υπονόμευση της Δημοκρατικής λειτουργίας.
Η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως κράτος, πολίτες και άνθρωποι, είναι τραγική. Ο μόνος τρόπος διαφυγής από την κατακρήμνιση είναι να βγάλουμε φτερά. Όπως λέει ο Νίκος Καζαντζάκης, «Όταν φτάσεις στο χείλος του γκρεμού, πρέπει να βγάλεις φτερά». Έχουμε ως Λαός μνήμες και εμπειρίες ανάλογες με τις σημερινές, δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Δεν είμαστε τυχαίοι στη θέση και τη χώρα αυτή.
Δεν είμαστε ένα έθνος χθεσινό, χωρίς πολιτισμό, χωρίς βάσεις αξιών και χωρίς συνεισφορά στην παγκόσμια ανθρωπότητα. Αντιθέτως, είμαστε οι καταβολές μας, οι πράξεις μας και έχουμε την υποχρέωση και την εντολή να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές όσα με κόπο, προσπάθεια και αίμα κατέκτησαν οι πρόγονοί μας και μας κληρονόμησαν αλλά ως δάνειο χρήσης.
«Η Δημοκρατία μας μοιάζει με έναν κουρασμένο γέρο που κάθεται στην καρέκλα, κοιτώντας το κενό. Δεν φωνάζει πια, δεν διεκδικεί, απλώς παρακολουθεί καθώς το σπίτι του καταρρέει γύρω του. Και εμείς; Είμαστε οι θεατές! Ας μην γίνουμε οι συνένοχοι σε αυτή την εγκατάλειψη;»
Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε τον «θάνατο» για να υπάρξει ανάσταση. Η αναγέννηση είναι στο χέρι μας, μέσα από την ενεργή συμμετοχή, την υπευθυνότητα και την πίστη στις αξίες που μας καθορίζουν ως λαό και ως Δημοκρατία.
Χρήστος Ντούσικος
Υ.Γ.
Αφορμή για το παραπάνω άρθρο, ήταν ένας αγωνιώδης διάλογος, σε παρακείμενο τραπέζι, ενός πολίτη με φέρελπι πολιτικό:
¨ Πολίτης:Κύριε ………, πείτε μου ειλικρινά… πώς γίνεται κάθε φορά που είναι ώρα να ψηφίσω να μου λέτε ότι όλα πάνε και θα πάνε καλά, ενώ εγώ νιώθω πως η φωνή μας δεν ακούγεται πουθενά;
Πολιτικός:Καταλαβαίνω την απογοήτευσή σας, αλλά ξέρετε, η δημοκρατία δεν είναι απλή υπόθεση. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τα πάντα και όλους.
Πολίτης:Δεν ζητάω να ικανοποιηθούν όλοι! Ζητάω να τηρείτε τις υποσχέσεις σας. Όταν οι αποφάσεις παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς διαφάνεια, πώς να πιστέψω ότι συμμετέχω ότι είμαστε ελεύθεροι;
Πολιτικός:Ε, ναι… οι πολιτικές ισορροπίες απαιτούν συμβιβασμούς. Δεν είναι πάντα εύκολο να ικανοποιηθούν όλες οι προσδοκίες.
Πολίτης:Συμβιβασμοί; Όταν αυτοί οι «συμβιβασμοί» γίνονται πρόσχημα για να κρατάτε την εξουσία και να αγνοείτε τις ανάγκες μας, τότε η δημοκρατία δεν είναι παρά μια φάρσα.
Πολιτικός:(με ελαφριά αμηχανία) Μην είστε τόσο σκληρός… Προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο, ότι μπορούμε κάνουμε!
Πολίτης:Προσπαθείτε και κάνετε ότι μπορείτε; Να κάνετε αυτό που πρέπει, όχι μόνο αυτό που μπορείτε!
Πολιτικός:(σιωπηλός για λίγο) Καταλαβαίνω την οργή σας. Αλλά η πολιτική είναι γεμάτη περιορισμούς και πιέσεις.
Πολίτης: Αυτά δεν δικαιολογούν την έλλειψη διαφάνειας και λογοδοσίας. Η δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι υπόθεση όλων μας.
Πολιτικός:(με πιο ήρεμο τόνο) Συμφωνώ. Αλλά η αλλαγή δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη.
Πολίτης:Ίσως όχι. Αλλά αν δεν απαιτήσουμε εμείς την αλλαγή, ποιος θα το κάνει; Η Δημοκρατία δεν μπορεί να παραιτηθεί. Αν το κάνει, εμείς πρέπει να της δώσουμε φωνή ξανά.¨ !!!